Het Spinoza-effect en het "omstanderseffect"

[TjerkB]

[Bijgewerkt: 15.30 uur]


@all

"Zijn levensmotto was 'Caute' (behoedzaam). Tijdgenoten omschreven Spinoza als een zachtmoedig, rustig en bescheiden mens", zo las ik op WikipediA over Baruch Spinoza, "ofwel Benedictus de Spinoza in het Latijn en Bento de Espinosa of d'Espinosa in het Portugees (november 1632 – februari 1677); Nederlands filosoof, wiskundige, politiek denker en lenzenslijper uit de vroege Verlichting". Naamgever ook van het... "Spinoza-effect". Hieronder valt volgens de buitengewoon hoogleraar rechtspsychologie (aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam) Eric Rassin te verstaan:

"goedgelovigheid - als een zwakheid in de informatieverwerking waardoor we ons allerlei dingen op de mouw laten spelden en onbewijsbare en zelfs onzinnige dingen gaan geloven”.

Al in de allereerste zin van het inleidende hoofdstuk in een boek over Spinoza, "Ethics: with The Treatise on the Emendation of the Intellect and Selected Letters", handelt het over het fenomeen "excommunicatie":

• 
  
  Opm.: Pagina bij Google weergegeven met toestemming van Hackett Publishing.

Het lijkt opeens wel alsof wij hiermee op bekend terrein zijn beland!

Nog even terugkerend naar het artikel "Niet alles geloven. Waarom zijn we goedgelovig?" van 3 december jl. op de site "Gezondheid & Co": "Een andere situatie waarin mensen zich helemaal op anderen verlaten is [volgens Eric Rassin; TB] het ‘omstanderseffect’: hoe meer omstanders, hoe kleiner de kans dat iemand te hulp schiet om een persoon uit het water te redden. Iedereen wacht tot de ander het initiatief neemt en zo komt niemand in actie." Waar hebben wij dit eerder meegemaakt?! Of, beter gezegd: waar zien wij dit nota bene nog dagelijks gebeuren?!

• De engel die met mij sprak kwam terug en wekte mij zoals je iemand wekt uit een diepe slaap. [2] ‘Wat zie je?’ vroeg hij...
  
  Uit: Zacharia 4: 12 (NBV)
  
  
  [17] Maar, geliefde broeders en zusters, denk aan wat de apostelen van onze Heer Jezus Christus al hebben gezegd: [18] ‘Aan het einde van de tijd zullen er spotters komen, die zich laten leiden door hun goddeloze begeerten.’ [19] Het zijn mensen die verdeeldheid zaaien en alleen op het aardse gericht zijn; ze hebben de Geest niet.
  [20] Maar u, geliefde broeders en zusters, moet uw leven bouwen op het fundament van uw zeer heilige geloof. Laat u bij het bidden leiden door de heilige Geest, [21] houd vast aan Gods liefde, en zie uit naar de barmhartigheid van onze Heer Jezus Christus, die u het eeuwige leven zal schenken. [22] Ontferm u over wie twijfelen...
  
  Uit: Judas 1 (NBV)
  
  • N.B. De brief van Judas is een korte brief zonder specifieke adressering. De schrijver duidt zichzelf aan als Judas, de broer van Jakobus. In de evangeliën worden Jakobus en Judas genoemd als broers van Jezus. Het is dan ook waarschijnlijk dat met Judas in deze brief een broer van Jezus bedoeld is. Uit: Inleiding op De brief van Judas (NBV).
  
  [14] Nu dan,’ vervolgde Jozua, ‘eerbiedig de HEER, dien hem met onvoorwaardelijke trouw en doe de goden weg die uw voorouders ten oosten van de Eufraat en in Egypte hebben gediend. Dien alleen de HEER. [15] Wanneer u daar niet toe bereid bent, kies dan nu wie u wel wilt dienen: de goden van uw voorouders ten oosten van de Eufraat of de goden van de Amorieten, van wie u nu het land bewoont. In ieder geval zullen ik en mijn familie de HEER dienen.’
  
  Uit: Jozua 24 (NBV)

Groet,
TjerkB

[TjerkB]

@all

In deze thread dateert het vorige bericht van al bijna dertien jaar geleden. Zojuist dacht ik: tóch is het inhoudelijk nog steeds -bizar- actueel.

Váák(!) kon ik er niet over uit dat er van alles duidelijk misging en dat zowat iedereen die dat gadesloeg alleen maar de handen ten hemel hief:

(...)
"Dat went nooit." Waar zou dat vandaan komen, ergens niet aan te zullen wennen? Ik herinnerde mij een recent gesprek over hoe er in ons land alom positieve ervaringen worden opgedaan met het weghalen van nutteloze verkeersborden. Zoek maar eens bij Google op "overbodige verkeersborden weg". Ook kwam de gedachte op aan een vroegere buurman, die vaak in de tuin zat en dan aan het schrijven was. Jaren later ontdekte ik waarover het ging, toen een tentamen handelde over één van diens boeken. Daarin werd o.a. de geschiedenis beschreven van de psychiatrie in het Belgische plaatsje Geel. Hier namelijk vervulde vroeger de locale bevolking een werkelijk prachtige rol bij de zorg voor naasten met op dat gebied een hulpvraag. Zoek evt. bij Google op "psychiatrie Geel". Ik hield het met al deze associaties nu maar voor gezien toen ik stuitte op jeugdervaringen met de politie in combinatie met het fenomeen "Verboden zich op het gras te bevinden":

• 
  
  Bron: "Verboden zich op het gras te begeven" (BG PM2/820), politieke prent van Peter van Straaten, Het Persmuseum

Wat ik ermee wil zeggen, is dit: hoe ver kun je soms -met zijn allen- zijn afgedwaald van wat feitelijk de kern is van het apostolische werk?! Wie de samenvatting die Jezus Christus gaf van alle geboden, destijds in de samenleving, te ver terugvoert in de geschiedenis, mag denken aan de behoeftepiramide van Maslow!

(...)


Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "Di 14 Feb 2012, 14:53", in de thread "Recente intimidatiepraktijken bij de Nieuw-Apostolische Kerk"

Te denken bijvoorbeeld ook aan het onderstaande:

(...)
Was niet feitelijk het toppunt van brutale onverschrokkenheid bij de nieuw-apostolische kerkleiding er overtuigend mee bewezen toen zij onlangs een advocaat inschakelde om sommigen op dit forum, onder wie ingeschreven leden van de kerk zelf, het schrijven en waarschuwen (!) te beletten?! Berichten die aan de verantwoordelijke ambtsdragers intern worden toegezonden blijven immers doorgaans onbeantwoord! Zo schreef ikzelf bijvoorbeeld onder de titel "Interactie" op 06-05-2004/23:01 (dus inmiddels zeseneenhalf jaar geleden) "langs de geordende weg" het volgende:

In onze kerk is er in zekere zin een sfeer ontstaan van "ouwe jongens krentenbrood", van "het zal allemaal zo'n vaart niet lopen". Er heerst soms gewoon een ronduit irritante zelfvoldane bezadigdheid, waar bij wijze van spreken "geen poot tussen te krijgen is". Omdat het mij "niet geraden" was om ambtsdragers op wat voor manier ook "voor de voeten te lopen", zulks op straffe van uitsluiting, heb ik mij, om het hoofd boven water te houden, van dit verschijnsel moeten afwenden. Wie zich niet dankbaar kon conformeren aan de gang van zaken, zoals die van hogerhand werd opgelegd, kon immers kiezen: buigen of barsten. Als ouders dat doen met hun kinderen, komt het later nooit meer goed.
Nu wil ik mij wel haasten om er meteen bij te zeggen dat ik vele liefhebbende dienaren ken, die met dat hele verwerpelijke dictatoriale regiem nimmer iets van doen hebben gehad. Zij kozen voor de aan hun zorgen toevertrouwde zielen, en hadden het waarschijnlijk ondertussen zelf ook niet gemakkelijk.

Uiteraard ontving ik óók op dit schrijven destijds geen enkele reactie!

(...)


Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "29 nov 2010, 07:11", in de thread "Geloofwaardigheid van de nieuw-apostolische kerkleiding"

De reden ervan dat ik mijn oprechte zorgen die ik op dit punt ook geregeld en uitdrukkelijk aankaartte, nu opnieuw onder de aandacht breng, is eenvoudig dat het mij soms echt bij de keel grijpt als ik zie wat voor een uit-zicht-loos lijden toch veelal voortkomt uit handelingsverlegenheid. Zo dadelijk ga ik hier nog wel verder op in, maar eerst graag het volgende...

Vanuit mijn jeugd kwam de versregel bij mij op "Ik ga met God, ik ben zijn eigendom" (zie onder) want bij ons in de stad had ik gisteren een oude dame herkend achter haar rollator, terwijl zij vragend om zich heen keek. Met het plan te voet naar huis terug te keren, was zij net bij een winkel uit een taxi gestapt maar door vakantie bleek die winkel gesloten te zijn. De taxi was intussen al weggereden. Zelf was ik daar op dat moment toevallig met de auto. Ik bood daarom even een lift aan naar een ander winkelcentrum, waar eenzelfde winkel is. In het verpleeghuis waar deze dame woont, deed ik tot voor kort vrijwilligerswerk. Zodoende wist ik dat daarna voor haar de loopafstand overbrugbaar zou blijven. Maar wat is hier nu het geval? In het bewuste verpleeghuis was deze mevrouw voor mij altijd als het ware de belichaming van "want u bent allen kinderen van het licht en van de dag" (vgl. 1 Tes. 5: 5). Onderweg in de auto, gisteren, haalden wij ook enkele herinneringen op, maar ik hoorde het werkelijk goed: "Toen ik daarnet bij die winkel voor de dichte deur stond, wist ik mijzelf geen raad. Ik bad het 'Onze Vader'. En kijk nu eens!"

Ik werd er helemaal stil van en eigenlijk ben ik dat nu nog steeds. Aan allerlei zaken dacht ik terug. Ook de quotes hieronder kwamen bij mij op:

(...)
Vorige week sprak ik districtsapostel Brinkmann. Ik vroeg hem waarom hij (op 23 december 2009) het volgende aan mij had geschreven: "Es ist schade, dass Ereignisse in der Vergangenheit dazu geführt haben, dass Sie sich von dem Werk Gottes distanzierten und sogar aus der Neuapostolischen Kirche ausgetreten sind." Hij antwoordde met een wedervraag: "U heeft in de jaren dat u nieuw-apostolisch was toch wel geloofd dat de Nieuw-Apostolische Kerk het werk Gods is?" Ik zei: "Nee, hoor; voor mij is het werk Gods altijd veel groter geweest! (...) "

(...)


Uit: Mijn bericht -op het voormalige Forum van Bauke Moesker- op "Za 02 Mrt 2013, 18:07", in de thread Job: "Het licht verwachtte ik, maar de duisternis brak aan."
Zie evt. ook het bericht op "ma 02 sep 2024, 08:20", in de thread "Wohin soll ich mich wenden (Franz Schubert) - opnieuw 'kalibreren' of...? Opmerkelijke vragen?"

(...)
De naam (van (districtsapostel Armin) Brinkmann valt hier. Hij is niet alleen bestuursvoorzitter bij de Neuapostolische Kirche Nordrhein-Westfalen (NAK-NRW), maar ook van de Nieuw-Apostolische Kerk in Nederland. Dat zijn nog maar enkele functies die hij bekleedt in de internationale Nieuw-Apostolische Kerk. In totaal zijn het er vele tientallen. Ik sprak hem in februari van dit jaar in Oberhausen en vroeg waarom ik geen antwoord kreeg op correspondentie die hij van mij ontving. Het was te veel geweest om te beantwoorden want, zo vertelde hij erbij: "Ik heb 500.000 zielen te verzorgen". Ikzelf zou denken: aanvaard gewoon niet méér functies dan die, waarin je je verantwoordelijkheden kunt waarmaken. Maar zo werkt het in deze kerk absoluut níet! De touwtjes in deze religieuze organisatie worden strak in handen gehouden binnen een kleine groep van machtsfiguren. De betrokkenen die zichzelf beschouwen als "huishouders over Gods verborgenheden" vinden, dat alleen zij hoogst persoonlijk altijd overal over moeten gaan. Hun vermeende goede bedoelingen staan níet ter discussie. (...)

(...)


Uit: Bericht op "vr 06 dec 2013, 12:39", in de thread "Wat is de Nieuw-Apostolische Kerk?"

Het werk van de levende God is véél groter!! Er waren 500.000 zielen te verzorgen. Vanaf schaapje 500.001 had ieder kennelijk het nakijken...

Misschien kan het koor nu voor ons een lied zingen:

• Neeg'nen-negentig schapen lagen reeds op de hemelweide,
  één was de kudde zo ver ontvlucht,
  de herder kon 't niet meer leiden;
  ver weg, ver weg op wegen koud en ruw,
  ver weg van des herders zaal'ge wei,
  ver weg van des herders zaal'ge wei.
  
  Bron: NAK-koorboek, eerste couplet van lied 197

Kille saneerders veranderden het gemeenteleven in een reli-industrie. De bureaucratie ervan werd overweldigend, moordend zelfs. Secularisatie!

Kortom:

(...)

• De engel die met mij sprak kwam terug en wekte mij zoals je iemand wekt uit een diepe slaap. [2] ‘Wat zie je?’ vroeg hij...
  
  Uit: Zacharia 4: 12 (NBV)
  
  
  (...)

Handelingsverlegenheid: lees hieromtrent a.u.b. het bericht op "wo 08 jul 2026, 21:09", in de thread "nostalgie of...? kerk versus gemeenschap"


Groet,
TjerkB


N.B.

• Kom, hoor het Woord: "Gij zult hier trooste vinden,
  God stilt hier door Zijn liefd’ uw zielepijn.
  Zijn oog aanschouwt uw droeve zondebanden,
  in Jezus wil Hij uw Verlosser zijn."
  Refrein
  
  "Gelooft g’ in God? Wil ook in Mij geloven!"
  Zo sprak Hij als des mensen Zoon weleer;
  zo spreekt Hij thans, maar nu door Zijn Apost’len:
  "Vrees niet, Ik breng u tot de Vader weer".
  Refrein
  
  Wie hen niet mint, die als Apost'len dienen,
  hoe kan die Gods ontferming recht verstaan?
  Daar zij, Apost'len, ons met God verzoenen,
  door hen biedt Jezus Zijn genade aan.
  Refrein
  
  
  • Refrein:
    Hebt gij gesmaakt hoe liefd’rijk Jezus is?
    Geef dan vrijmoedig het getuigenis:
    "Ik ga met God, ik ben zijn eigendom.
    Zoekt gij ook Hem thans in Zijn Heiligdom."
  
  Bron: Lied 23 | Gezangboek H.A.G.E.A., editie 1953

P.S.

• [1] Broeders en zusters, ik hoef u niet te schrijven over het moment waarop dit zal gebeuren, [2] want u weet zelf maar al te goed dat de dag van de Heer komt als een dief in de nacht. [3] Als de mensen zeggen dat er vrede en veiligheid is, worden ze plotseling getroffen door de ondergang, zoals een zwangere vrouw door barensweeën. Vluchten is dan onmogelijk. [4] Maar u, broeders en zusters, u leeft niet in de duisternis, zodat de dag van de Heer u zou kunnen overvallen als een dief, [5] want u bent allen kinderen van het licht en van de dag. Wij behoren niet toe aan de nacht en de duisternis, [6] dus laten we niet slapen, zoals anderen, maar waken en op onze hoede zijn. [7] Wie slaapt, slaapt ’s nachts, en wie zich bedrinkt, is ’s nachts dronken; [8] maar laten wij, die toebehoren aan de dag, op onze hoede zijn, omgord met het harnas van geloof en liefde, en getooid met de helm van de hoop op redding. [9] Want Gods bedoeling met ons is niet dat wij veroordeeld worden, maar dat wij gered worden door onze Heer Jezus Christus. [10] Hij is voor ons gestorven opdat wij, of we nu op aarde zijn of gestorven zijn, samen met Hem zullen leven. [11] Dus troost elkaar en wees elkaar tot steun, zoals u trouwens al doet.
  
  Uit: 1 Tessalonicenzen 5 (NBV21)

[TjerkB]

(...)
De reden ervan dat ik mijn oprechte zorgen die ik op dit punt ook geregeld en uitdrukkelijk aankaartte, nu opnieuw onder de aandacht breng, is eenvoudig dat het mij soms echt bij de keel grijpt als ik zie wat voor een uit-zicht-loos lijden toch veelal voortkomt uit handelingsverlegenheid.

(...)
Kille saneerders veranderden het gemeenteleven in een reli-industrie. De bureaucratie ervan werd overweldigend, moordend zelfs. Secularisatie!

(...)

@all

Als er zó veel onheil is aangericht en er zelfs fysiek, maar ook ten aanzien van de gaven van de Heilige Geest, dood en verderf werd verspreid; wat heeft menigeen dán uit het oog kunnen verliezen?

Met een zeker aplomb introduceerde men in mijn omgeving ooit de voor mij eerst nog vage term "kerkelijke autoriteit", maar later bleek dat het daarbij vooral een dekmantel betrof voor geestelijk misbruik want volstrekt schaamteloos werden er intimidatiepraktijken mee gerechtvaardigd.

Ben je dán niet ver van huis? Verregaand verwarrend vind ik het dan ook als er "in de gemeenschap" tussendoor liederen worden gezongen als:

• 1
  Hier is Jezus, vol genade!
  kom nu naar de levensstroom!
  Hij toch effent u de paden,
  kom, o kom tot deze stroom!
  Hier welt toch de bron der genade,
  zijn ook uw zonden bloedrood;
  kom, wieg' ook zijt, Zijn genade
  schenkt u hier leven voor dood.
  
  2
  Hier is Jezus; wilt gij vrijheid,
  vrij zijn van de zondelast?
  Jezus schenkt u ware Vrijheid,
  ga tot Hem met heel uw last.
  Hier welt toch de bron der genade,
  zijn ook uw zonden bloedrood;
  kom, wieg' ook zijt, Zijn genade
  schenkt u hier leven voor dood.
  
  3
  Hier is Jezus; wilt gij reinheid,
  Vrij thans zijn van Satans macht?
  Ga tot Jezus, de verlosser,
  Hij maakt vrij u door Zijn kracht.
  Hier welt toch de bron der genade,
  zijn ook uw zonden bloedrood;
  kom, wieg' ook zijt, Zijn genade
  schenkt u hier leven voor dood.
  
  4
  Hier is Jezus; wilt gij vrede,
  vrede voor uw zondig hart?
  Hier is Jezus, uw verlosser,
  die u heelt van pijn en smart.
  Hier welt toch de bron der genade,
  zijn ook uw zonden bloedrood;
  kom, wieg' ook zijt, Zijn genade
  schenkt u hier leven voor dood.
  
  Bron: Lied 166, NAK-gezangboek

Ik zag om mij heen vertwijfeling, wanhoop en ontreddering en ondervond het zélf, toen ik bij "verantwoordelijken" stuitte op onbegrip én: onwil! Van óns werd verlangd onder de vreemde scepter te gaan leven van een "kerkelijke autoriteit", aan wie je gerust je autonomie kon prijsgeven. Mijn ervaring is echter, als iemand je dáártoe aanzet, dat de gezindheid van Christus Jezus dan in geen velden of wegen meer te bekennen valt.

(...)
Ik denk dat velen er eenvoudig vanuit gaan dat je het volste vertrouwen kunt hebben in de dienaren - zolang er geen reden tot ongerustheid is! Maar wát kun je nog doen als, tegen alle verwachtingen in, je ergens hopeloos mee vastloopt en welluidende versregels géén uitkomst bieden?

• Zijt gij door de levensstormen moe en mat?
  Heeft een golf van zorgen u soms overspat?
  Weet, in de gemeenschap wacht u vreed' en rust,
  wordt g' u van des Vaders liefde weer bewust.
  Tel Gods liefdedaden, denk daaraan:
  door d' Apost'len biedt Hij schatten aan.
  Grijp die gaven, neem ze dankbaar aan.
  Dat geeft kracht de levensstormen te weerstaan.
  
  Bron: Eerste couplet van lied 376, NAK-gezangboek

Heeft u dit zélf wel eens ondervonden; dat een golf van zorgen je had overspat en je daarna géén "vreed' en rust" wachtte, maar het tegendeel? En dat hier in "de gemeenschap" géén eind meer aan kwam?

Is zoiets onmogelijk? Kan niemand dat ooit hebben moeten meemaken?

(...)


Uit: Bericht op "di 03 dec 2024, 11:55", in de thread "Bilaterale contacten NAK/VAG (Gesprächskreis Bottrop)"

(...)

• Het enig noodzakelijke
  [25] Er kwam een wetgeleerde die Hem op de proef wilde stellen. Hij vroeg: ‘Meester, wat moet ik doen om deel te krijgen aan het eeuwige leven?’ [26] Jezus antwoordde: ‘Wat staat er in de wet geschreven? Wat leest u daar?’ [27] De wetgeleerde antwoordde: ‘Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw kracht en met heel uw verstand, en uw naaste als uzelf.’ [28] ‘U hebt juist geantwoord,’ zei Jezus tegen hem. ‘Doe dat en u zult leven.’
  
  Uit: Lucas 10 (NBV21)

Goddelijk gezag laat zich niet driest toe-eigenen, hooguit voorwenden, maar wie aldus misleid is, kan toch het best wél de vrijheid herwinnen.

Uit een oude gemeentebundel herinner ik mij de versregel "Geen Godskind blijve achter, waar Jezus vóór wou gaan". Het betreffende lied begint met "Komt, bieden wij elkander ons hart verzoenend aan. De kluisters zijn verbroken, in vrijheid wij weer staan." Ligt niet hier hét accent?


Groet,
TjerkB

[TjerkB]

"Een" kerk of Zijn werk? (2)

(...)
Er is -sinds de eerste mensen over een "kostgrondje" beschikten- niet veel nieuws onder de zon. Natuurlijk, wij hebben tegenwoordig witteboordencriminaliteit (in de kerk), hoge en lage dienaren (in de kerk), blaffende honden en nog enkele schapen (in de kerk), briefpapier met een embleem er op (in de kerk), enzovoort. Op zulk briefpapier kun je bijvoorbeeld noteren dat iemand in het register van de kerk (níet: Zijn werk) is uitgeschreven wegens excommunicatie.

(...)


Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "Wo 16 Feb 2011, 23:23", in de thread " Levend geloof".
Zie ook het bericht op "za 26 nov 2016, 23:55", in de thread "Akte Peter Kuhlen"

(...)
Goddelijk gezag laat zich niet driest toe-eigenen, hooguit voorwenden, maar wie aldus misleid is, kan toch het best wél de vrijheid herwinnen.

(...)

@all

Hoe herneem je je vrijheid en vind je weer rust voor je geprangde gemoed?

• [29] U bent het die mijn lamp doet schijnen,
  U, HEER, mijn God, verlicht mijn duisternis,
  [30] met U storm ik af op een legerbende,
  met mijn God spring ik over de hoogste muur.
  
  Uit: Psalm 30 (NBV21)

• [7] Daarom, herders, luister naar de woorden van de HEER: [8] Zo waar Ik leef – spreekt God, de HEER –, mijn schapen hadden geen herder, ze werden weggeroofd en door de wilde dieren verslonden; en jullie, herders, keken niet naar mijn schapen om, jullie hebben alleen jezelf geweid maar niet mijn schapen! [9] Daarom, herders, luister naar de woorden van de HEER: [10] Dit zegt God, de HEER: Ik keer me tegen de herders en eis mijn schapen op; zij zullen ze niet meer mogen weiden. Ook zullen ze niet langer zichzelf weiden: Ik zal mijn schapen uit hun mond redden, zij zullen ze niet meer eten! [11] Dit zegt God, de HEER: Ik zal zelf naar mijn schapen omzien en zelf voor ze zorgen.
  
  Uit: Ezechiël 34 (NBV21)

Groet,
TjerkB


N.B.

(...)
Wat er van zo'n ideologische/politieke clash te leren valt, is hopelijk dat "Gods goede woorden werden gemixt met volslagen krankzinnigheid". Zo drukte in het boek dat ik gisteren las een "ervaringsdeskundige" zich uit over de verdwazing (!) die in haar kerk om zich heen had gegrepen. Ook in haar situatie was het zover gekomen dat ieder zich min of meer in passiviteit had laten vermurwen door een aanlokkelijk exclusivisme.

Als mensen met het Evangelie aan de haal gaan, valt er al gauw helemaal nergens íets nog te bekennen van de gezindheid van Christus Jezus. In plaats van in alle bescheidenheid het aangereikte brood te breken wat, Handelingen 2 vers 42 eerbiedigend, toch een heilige opdracht mag zijn, worden gelovigen geketend aan kerkelijke dogma's en geknecht. Dit maakt naasten ziek, terwijl kopstukken zich op een voetstuk laten hijsen.

(...)


Uit: Bericht op "ma 06 jul 2026, 14:02", in de thread "nostalgie of...? kerk versus gemeenschap"

[TjerkB]

@ll

In het vorige bericht verwees ik naar Psalm 30 en Ezechiël 34. Laat ik proberen zo goed mogelijk te verduidelijken wat ik daarmee wilde zeggen!

Bij organisaties die nieuw beleid uitstippelen omdat ze niet goed genoeg vooruitkomen, is de neiging veelal om van binnen naar buiten te kijken en dat was dan doorgaans de reden ervan dat het oude beleid "niet communiceerde met de doelgroep". Je moet dus ook van buiten naar binnen willen kijken, oftewel, nu het hier heel serieus (bij de Nieuw-Apostolische Kerk) het vraagstuk raakt waarom middenin de gemeenschap (!) zielen zich niet meer veilig voelden in Jezus’ armen: redeneren wij alleen maar telkens -kleinmenselijk- ins Blaue hin­ein, óf gaat -vanuit de gezindheid van Christus Jezus- ons verlangen er juist naar uit met geheiligde ogen te mogen kijken, zodat allen elkaar daadwerkelijk kunnen bejegenen zoals de wetgeleerde desgevraagd antwoordde in Lucas 10 vers 27? Over geheiligde ogen gesproken - daar kom ik zo dadelijk nog op terug.

Graag eerst hieromtrent déze beide quotes:

1. (…)
   Ik herinner mij vanuit mijn tienerjaren een dienst, waarin een priester vertelde over een gesprek met iemand die opendeed bij het aanbellen in de "getuigenarbeid". "Dat ooit de zee zich opende [vgl. Exodus 14: 21; TjerkB], dat is natuurlijk hoogst onwaarschijnlijk," zo had diegene toen opgemerkt. "Maar uit uw woorden begreep ik zojuist toch ook dat u wél gelovig bent", had de priester geantwoord. "Jazeker," zo reageerde de betrokkene overtuigd: "God is de Schepper van hemel en aarde!" Hierna had de priester gevraagd: "Maar als onze God de hemel geschapen heeft én ook de aarde, dan kan Hij toch wel een pad maken door de zee?" (...) Nu ik dit schrijf, wil ik graag in alle bescheidenheid direct erbij zeggen dat het in mijn eigen leven nogal eens tergend lang duurde voordat uiteindelijk "geloof én vertrouwen" gelijke tred hielden. Toch lijkt mij juist dát, ook hier bij deze huisdeur, exact het punt waar het op aankwam. Want wat meenden wij anders constant met "mij geleidt des Heren hand"? Het mag dan wel telkens schertsend bedoeld zijn geweest, maar voor mij was het elke keer pertinent schrijnend wanneer er werd opgemerkt: apostolischen liegen het meest wanneer zij zingen. Ga eens na wat je doet als je zoiets uitkraamt tegenover degene die déze liedtekst dichtte:
   
   

   • 1
     't Lichtend spoor van onze Heiland,
     volgt het allen na;
     ‘t Werk waartoe gij zijt verkoren,
     kent geen wedergâ.
     Komt, houdt moed, want Gods gezanten
     staan u trouw terzij';
     in de strijd met alle geesten
     is hun hulp nabij.
     
     2
     ‘t Zwaard des Geestes zij uw wapen
     in de goede strijd;
     gordt en dekt u met de waarheid
     en gerechtigheid.
     ‘t Vredesevangelie zij het
     schoeisel voor uw voet;
     ‘t schild van uw geloof de pijlen
     Satans blussen doet.
     
     3
     Doet dus aan Gods wapenrusting,
     dan kunt gij weerstaan
     Satan en zijn overheden,
     en hun list ontgaan.
     Niet versaagd, want God zal helpen,
     Hij, de sterke Held;
     blijft met alle strijders Christi
     moedig staan in ‘t veld.
     
     
     Bron: Lied 207, gezangboek H.A.G.E.A. (1953)

   
   Wat zou je jezelf met zo'n schampere uitlating als kleingelovige dan toch lelijk in je hemd zetten! En hoe geloofwaardig denk je dan zelf te zijn?
   
   Terugkerend naar vandaag, Bevrijdingsdag! Een typische Johan Cruijff-uitdrukking is "je gaat het pas zien als je het doorhebt" en van Ramses Shaffy herinner ik mij dat hij ergens zong "ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld als nu" ; geeft bevrijd te zijn niet méér voldoening dan... misleid ?
   
   (…)
   
   
   Uit: Bericht op “zo 05 mei 2024, 15:46”, in de thread “NAK NL lid Raad van Kerken in NL"

2. (…)
   Onder bazuingeschal werd in 2001 betoogd: "Onze kerkelijke autoriteit wordt uitgeoefend in liefde, gerechtigheid en een voorbeeldig gedrag." Eerder deed zelfs de voorgelezen circulaire met de aankondiging van het bewuste "Leitbild Dienen und Führen" mij al onverwacht verkrampen. Heus, ik kan werkelijk geen seconde vooruitkijken in de toekomst, maar nog nooit had mij opeens zo'n hevig verontrustend gevoel bekropen. Natuurlijk had dit zeker ook van doen met wat ik had meegemaakt in de tijd dat ik werkzaam was op het bureau van de Centrale Administratie: zakendoen en zielzorg gaan NIET samen. Dat wíst ik. Doch: hoe kun je tegenover de Drie-een­heid toch van zó'n autoriteit! durven te spreken?
   
   In binnen- en buitenland is er naderhand zó veel naar voren gekomen over hoe het op beslissende momenten telkens opnieuw pijnlijk ontbrak aan de destijds zonder welke gê­ne dan ook de kosmos in gebulderde liefde, gerechtigheid en een voorbeeldig gedrag, dat ik niet kon begrijpen dat zich vanuit "de gemeenschap" niets ten goede keerde. Het kon toch niemand ontgaan dat zowel zaken als zielen te gronde werden gericht?
   
   Overigens herinner ik mij een gesprek in juni 1982 op Malta, met een oudere man die vertelde hoe de bevolking en zijn land in de geschiedenis vele malen van buitenaf was overweldigd. Toen besefte ik: "Jezus antwoordde: ‘Mijn koningschap hoort niet bij deze wereld." (Joh. 18:36) Door wat ik in onze kerk later voor mijn kiezen kreeg, snapte ik: evenmin behoort Zijn koningschap bij een... autonome entiteit, al moesten wij aannemen dat het gezag van de Almachtige en daarmee ook alle sacramentele genaden waren toevertrouwd aan "onze dierbare stamapostel". Niet weinigen echter, die in cruciale kwesties juist hun hoop vestigden op "liefde, gerechtigheid en een voorbeeldig gedrag", werden bedrogen.
   
   Wanneer en hoe ben ik (zijn wij) ten aanzien van dat bedrog (bij naasten) verzeild geraakt in een toestand van pathogene lotsaanvaarding, zodat "het systeem" als machtsbestel kon functioneren? Als er onraad broeit, wordt het dan nooit eens tijd op kwalijke gevolgen ervan op zijn minst te attenderen? Vgl. Gen. 4: 9. Ligt "de geborgenheid der ziel" hoe dan ook "in de navolging" en telt zonder meer hooguit wat "het protocol" vereist?
   
   "Geloven doe je in het echt! Anders geloof je alleen maar in de geschiedenis van hen die geloofd hebben", schreef ik op uitnodiging van wijlen Bauke Moesker in een artikel voor diens "indexpagina" in februari 2010. Ik denk dat ik dit toen bij wijze van spreken uit mijn tenen heb gehaald want hoewel er in mijn kerk geregeld van was gesproken dat wij "een levend geloof" hadden, merkte ik daar gaandeweg zowat niets meer van. Al meldde ik een onverdraaglijke kalme berusting en een irritante zelfvoldane bezadigdheid; men reageerde schouderophalend en meewarig. Wat ik ondertussen helemaal niet doorhad, is, dat er op die manier zich iets heel bijzonders voltrok. Van geloven kwam het tot aanschouwen:
   
   

   • Door de zee liep uw weg,
     door de wijde wateren uw pad,
     maar uw voetsporen bleven onzichtbaar.
     
     Uit: Psalm 77: 20 (NBV21)

   (…)
   
   
   Uit: Bericht op “ma 05 aug 2024, 14:04”, in de thread “Opmerkelijk… "

Lang geleden voor mij handelde het in een jeugddienst, waarin in Leeuwarden de toenmalige districtsevangelist De Vries blijmoedig voorging, over een indrukwekkende geschiedenis. Deze geschiedenis beslaat meerdere (apocrieve) Bijbelhoofdstukken. Kortheidshalve haal ik er één aan:

• Rumoer rond Achior
  [1] Aan Holofernes, de opperbevelhebber van het Assyrische leger, werd gemeld dat de Israëlieten zich op de oorlog hadden voorbereid: ze hadden de bergpassen afgesloten, versterkingen aangebracht op alle hoge bergtoppen en in de vlakten hindernissen opgeworpen. [2] Holofernes raakte buiten zichzelf van woede. Hij ontbood alle leiders van Moab, de veldheren van Ammon en alle satrapen van het kustgebied [3] en zei tegen hen: ‘Mannen van Kanaän, vertel mij, wat is dat voor een volk daar in de bergen? In wat voor steden wonen ze? Hoe groot is hun leger? Waarop berust hun kracht en macht? Wie is hun koning en voert hun leger aan? [4] En hoe wagen ze het mij niet te ontvangen zoals alle andere bewoners van het westen?’
  
  [5] Toen nam Achior, de aanvoerder van de Ammonieten, het woord: ‘Heer, sta uw dienaar toe iets te zeggen. Laat mij u naar waarheid inlichten over het volk dat niet ver van hier in de bergen woont; geen leugen zal over mijn lippen komen.
  [6] Het zijn afstammelingen van de Chaldeeën, [7] maar ze komen uit Mesopotamië, waar ze indertijd als vreemdelingen hebben gewoond omdat ze geen volgelingen wilden zijn van de goden van hun voorouders in het land van de Chaldeeën. [8] Ze weken af van de weg van hun voorouders en aanbaden de God van de hemel, de God die ze waren gaan erkennen. Daarom werden ze door de Chaldeeën verdreven, bij hun goden vandaan; ze vluchtten naar Mesopotamië en woonden daar lange tijd als vreemdelingen. [9] Toen gaf hun God hun de opdracht om uit het vreemde land te vertrekken en naar Kanaän te gaan. Daar vestigden ze zich en verwierven veel goud en zilver en zeer veel vee. [10] Maar toen Kanaän gebukt ging onder een zware hongersnood, trokken ze weg naar Egypte, waar ze als vreemdelingen woonden zolang ze daar te eten hadden. Ze breidden zich uit tot een volk dat niet meer te tellen was. [11] Daarom keerde de koning van Egypte zich tegen hen en trof een sluwe maatregel: hij liet hen dwangarbeid verrichten in steenbakkerijen; zo werden ze vernederd en tot slaven gemaakt. [12] Toen riepen ze hun God om hulp, en die trof heel Egypte met plagen waartegen niets bestand was; daarom verdreven de Egyptenaren hen uit hun land. [13] Diezelfde God legde voor hen de Rode Zee droog [14] en leidde hen naar de Sinai en Kades-Barnea. Ze verdreven alle woestijnbewoners [15] en gingen in het land van de Amorieten wonen. Machtig als ze waren roeiden ze ook alle Chesbonieten uit. En na de Jordaan te zijn overgestoken, namen ze het hele bergland in bezit [16] en verdreven de Kanaänieten, Perizzieten, Jebusieten, Sichemieten en Girgasieten uit dat land, om zich er voor lange tijd te vestigen. [17] Zolang ze niet zondigden tegen hun God was het geluk met hen, want met hen is de God die onrecht verafschuwt. [18] Maar toen ze de weg verlieten die Hij voor hen had bepaald, werden ze in tal van oorlogen verpletterend verslagen en ten slotte in ballingschap weggevoerd naar een vreemd land. De tempel van hun God werd tot de grond toe afgebroken en hun steden werden door hun vijanden ingenomen. [19] Maar ze zijn naar hun God teruggekeerd en nu zijn ze teruggekomen uit de gebieden waarover ze verspreid waren. Ze hebben Jeruzalem, waar hun heiligdom is, in bezit genomen en zich weer gevestigd in het bergland dat ze verlaten hadden.
  
  [20] Welnu, machtige heer, als dit volk dwaasheden begaat en zondigt tegen zijn God, dan zullen wij zorgen dat zij daardoor ten val komen: wij zullen tegen hen optrekken en strijd voeren. [21] Maar als ze de wet van hun God niet overtreden, dan kan mijn heer hen beter met rust laten, anders zal hun Heer en God hen beschermen en ons tot een mikpunt van spot voor de hele wereld maken.’
  [22] Toen Achior uitgesproken was, begon iedereen rond de tent te protesteren, en Holofernes’ edelen en de bewoners van het kustgebied en van Moab riepen dat hij ter plekke moest worden neergeslagen. [23] ‘Wij laten ons toch geen angst aanjagen door die Israëlieten? Zij missen toch ten enenmale de kracht voor een veldslag? [24] Daarom: eropaf! Ze zullen voor uw leger een makkelijke prooi zijn, machtige Holofernes!’
  
  Uit: Judit 5 (NBV21)

(…) Als gelovigen worden belegerd (!) door hordes functionarissen die erop uit blijken te zijn ommuurde godsdienstige reservaten te vestigen, is er wel degelijk een uitweg:

• [13] U hebt geen beproevingen te doorstaan die niet voor mensen te dragen zijn. God is trouw en zal niet toestaan dat u boven uw krachten wordt beproefd: Hij geeft u mét de beproeving ook de uitweg, zodat u haar kunt doorstaan.
  [14] Om deze reden moet u, geliefde broeders en zusters, u verre houden van afgodendienst. [15] Ik spreek tot verstandige mensen, dus u kunt wat ik nu zeg naar waarde schatten.
  
  Uit: 1 Korintiërs 10 (NBV21)

Met liefde vertel ik er méér over want een zelfverkozen isolement is níets voor wie vrij wil zijn krachtens het blijde Evangelie van Christus Jezus.

Groet,
TjerkB

[TjerkB]

(...)
Met liefde vertel ik er méér over want een zelfverkozen isolement is níets voor wie vrij wil zijn krachtens het blijde Evangelie van Christus Jezus.

(...)

@all

Wat mijzelf beklemde heb ik al vaak willen ophelderen; ook wat wellicht béter anders kan. Constant vergeefs vroeg ik er de aandacht voor:

(...)
Omdat ik gééf om mijn broeders en zusters, heb ik toegelicht hoe de nieuw-apostolische kerkvorsten in hun eigen netten verstrikt zijn geraakt.

Eigenlijk is het eenvoudig. Zeer eenvoudig zelfs. Wie geen kans ziet God boven alles lief te hebben en elke naaste als zichzelf, kan daarmee het best eerst nog even blijven oefenen, alvorens in de Bijbel verder te lezen; laat staan zich te laten onderwijzen in een zogenaamde catechismus.

Ikzelf had oprecht vertrouwen in "hogere verantwoordelijke leidinggevenden", zuiver uit ontzag voor het belang van hun geestelijke bediening. Dat vertrouwen is in de Nieuw-Apostolische Kerk ernstig: misbruikt. Zoals Gerrit Sepers het wel eens typeerde: men wordt geïnstrumentaliseerd. "Geloofsgehoorzaamheid" ontaardt erin dat men naasten, gelijkgerechtigde kinderen nota bene van de Almachtige, niet meer voor vol aanziet. De Liefde bekoelt. Dienen slaat om in onderdrukken en heersen. Men verheft zich boven anderen en toont zich daarna enkel mild voor zichzelf.

(...)


Uit`: Bericht op "za 12 aug 2023, 12:46", in de thread "Gerrit Sepers"

Níemand deed er iets mee. Niet langer wilde ik opgezadeld zijn met de implicaties van schone schijn, van reglementitis en wat dies meer zij!

Groet,
TjerkB

[TjerkB]

[Bijgewerkt: 06-08-2026, 05:00 uur]


@all

De berichtgeving in deze thread speelt zich af tegen de achtergrond van historische ontwikkelingen in de kerk die ik verliet, van zo ongeveer de laatste 75 jaar. Mijn indruk is vooral dat de meeste aangesloten leden er niet alleen weinig van afweten maar het ze verder ook niks scheelt. De gedachte daarbij is wellicht dat elke gelovige diens hoogst eigen strijd te voeren heeft om deel te mogen hebben aan de eerste opstanding. Anders gezegd: niemand kan een ander in de hemel een plaats bezorgen, maar zorg wel dat je "in de gemeenschap wordt voor- en toebereid".

Waar dit op neerkomt, is dus eigenlijk: ieder voor zich en God voor ons allen. Met dien verstande: handel naar het woord van "de dienaren". Of preciezer: houd vast aan "de gegeven hand van leiding in onze dierbare stamapostel en de met hem verbonden apostelen en trouwe dienaren". - Simpel en tóch niet makkelijk misschien, maar besef dat onze genaderijke uitverkiezing op het spel staat. Daar heb je toch alles voor over? In de nieuw-apostolische geloofspraktijk komt het er dan ook op aan "trouw te blijven". Koop de tijd uit, bezoek de diensten en help flink mee!

Deze summiere schets geeft waarschijnlijk weer hoe velen eraan gewend zijn geraakt telkens maar weer over te gaan tot de or­de van de dag. Helaas nodigt het gemeenteleven zoals ik dit zelf uiteindelijk ook ondervond, ertoe uit dat soortgelijke gedragspatronen fnuikend inslijpen. Door de ontstane sleur en door oppervlakkigheid en onverschilligheid wordt menigeen namelijk on­ge­voe­lig voor de echte noden van naasten. Ondertussen klampt men zich vast aan de successen die namens de kerkleiding te berde worden gebracht en aan wat er nog meer imponeert.

Als los zand hangt in werkelijkheid "de gemeenschap" aan elkaar. Het laatste stadium wat aldus te bereiken valt, is: endgültig geconditioneerd.

De catechismus was geen succes, maar is een mislukking. Ten tijde van de totstandkoming ervan werd wie er niet gerust op was, al afgestraft! Binnen ons forumberaad heeft het juist hierover al vaak gehandeld:

(...)
Van Henry Drummond, een van de apostelen en grondleggers van de Katholiek Apostolische Kerk, las ik in een vertaling ooit iets opmerkelijks, namelijk: "Das Versagen der Liebe ist die Verneinung des Geistes." Ik vatte die bijzondere mededeling toen voor mijzelf op als een wake-up­call: "de vrucht van de Geest is liefde [, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing]". (Gal. 5)

Gelukkig, dacht ik: met het fundament in het apostolische werk, waaruit later ook de kerk van mijn ouders voortkwam, was er dus echt niks mis. Na mijn vertrek door een achterdeur uit de Nieuw-Apostolische Kerk wilde ik voor mijzelf goed op een rij krijgen hoe het daartoe was gekomen. Het ging toen heel snel. Weliswaar had het direct van doen met de intolerante houding die stamapostel Leber aannam tegenover vraagstellers en tegenover zielen die het sinds de jaren '50 kennelijk onverminderd werd aangerekend dat zij in een cruciale kwestie hun geweten hadden laten spreken; maar wát heb ik misschien constant weggefilterd wat wel degelijk van vitaal belang was geweest om bewust in aanmerking te nemen? In feite zijn dit dezelfde hoofdbrekens als wat je doormaakt na een ernstig ongeval: hoe kon dit precies gebeuren en wat exact! is hier gebeurd?

Wie dan vanuit de Nieuw-Apostolische Kerk krachtens de werkzaamheid van de Heilige Geest nazorg en steun hoopt te vinden als het gaat om...

1. liefde
   
2. vreugde
3. vrede
4. geduld
5. vriendelijkheid
6. goedheid
7. geloof
8. zachtmoedigheid
9. zelfbeheersing

... stuit echter op - ik herhaal het: pastorale onwil. Want jíj...

1. jij kijkt niet vooruit, alleen achterom en dat is domste wat je kunt doen
2. je wilt zeker niet inzien dat je eerst maar eens jezelf moet overwinnen
3. je snapt zeker niet dat anderen net zo min onfeilbaar zijn als wie dan ook
4. je neemt van de dienaren niet aan dat ze jou en jouw dierbaren liefhebben
5. je zult de minste moeten kunnen zijn om te kunnen worden gezegend
6. je laat de hand van leiding los en je distantieert je van het werk van God
7. je staat anderen in de weg door nodeloos je zorgen te blijven uitspreken
8. je berooft jezelf in het leven van de vreugde door al je eigenzinnigheid
9. je riskeert voor jezelf het eeuwige heil door je nu niets te laten gezeggen

Und so weiter und so fort. Nooit ofte nimmer zullen de aldus bulldozerende nieuw-apostolische kerkvorsten een hand in eigen boezem steken.

Juist als het erop aankomt, wordt in de Nieuw-Apostolische Kerk tegenspraak niet geduld. Vermurwend geldt enkel "to pray, to obey en to pay".

Tot elke prijs zal eenieder voor die geloofsdwang moeten zwichten, om in het kader van "onze genaderijke uitverkiezing" afdoende... te worden voor- en toebereid op het dui­zend­ja­rig rijk van vre­de na Chris­tus' we­der­komst. Voor wie deze "strijd" veronachtzaamt, is alles verloren moeite. Als je er als christen op zo'n manier aan moet geloven, tegen de klippen op, omdat je jezelf anders naar de fi­lis­tij­nen helpt - wat een rotleven!

Sta je lamgeslagen, nota bene vanuit een kerk, daarna opeens op straat en kan het verlaten povere kunstlicht alsnog plaatsmaken voor daglicht; pas dan valt er na te vorsen hoe je bent geïndoctrineerd, gemanipuleerd, geïntimideerd; hoe je bent misleid en uitgemolken. Ge­brain­washt dus.

Tja...

(...)

• "Ik had het gevoel dat niemand mij als speler en werknemer van de bond beschermde, maar ze vroegen mij wel om hen te helpen en te beschermen. Geen enkel moment had ik het gevoel dat ze mij beschermden." (...) "Ik verdien het niet om dit allemaal te hebben meegemaakt." (...) "Waarom moet ik huilend in mijn kamer zitten terwijl ik niks fout heb gedaan?"

(...)

"God schrijft recht op kromme lijnen", zo wordt gezegd, maar met welk onderscheidingsvermogen en aan wie (!) geven wij ons roer uit handen?

In willekeurige volgorde noteerde ik een aantal verwarrende onverbiddelijke (en deels stilzwijgend ingetrokken) nieuw-apostolische waarheden:

1. de verplichtende doch verzonnen profetie van stamapostel Johann Gottfried Bischoff
2. het voorgewende heilige moeten teneinde "het laatste schaap" "verzegeld" te krijgen
3. de "verlossingsarbeid" voor de ontslapenen en "de sleutelmacht" van onze stamapostel
4. de stamapostel is "het hoofd van de apostelen"; al dezen vallen onder zijn gezag
5. alleen apostelen, "verbonden met de stamapostel", zijn ware uitleggers van de Bijbel
6. de Heilige Geest wordt "afgedragen" door handoplegging van "levende apostelen"
7. slechts vanuit het apostelambt krijgen dienaren onontbeerlijke "ponden" (ambtsgaven)
8. in ons land was er zogenaamd geen geld voor twee apostelen - maar dat was gelogen!
9. het nieuw-apostolische "ambtslichaam", deel uitmakend van het lichaam van Christus

Geen "dienaar" was ondertussen daadwerkelijk begaan met talloze naasten van wie het teveel was gevraagd om zulks allemaal extra te geloven.

(...)


Uit: Bericht op "wo 11 okt 2023, 13:51", in de thread "aankondiging benoeming van twee opzieners in de NAK NL en ambtsrust voor apostel Peter Klene in januari 2024"

Spijtig genoeg kwam de catechismus zuiver voort uit een slepende controverse over het bovenbeschreven nieuw-apostolische exclusivisme. De herbergzaamheid in "de gemeenschap" voor wie het goudeerlijk begonnen was om Zijn liefde en Zijn waarheid nam alsmaar af. Men kon gáán.

Zie verder evt. het bericht op "ma 16 mar 2026, 16:13", in de thread "De nieuw-apostolische 'Gouden Kooi' ", alsmede -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- het bericht op "22 jan 2012, 14:51", in de thread ""Dat het uw ziel goed gaat weet ik" (3 Joh. 1: 2, NBV)".

Groet,
TjerkB

[TjerkB]

(...)
Als los zand hangt in werkelijkheid "de gemeenschap" aan elkaar. Het laatste stadium wat aldus te bereiken valt, is: endgültig geconditioneerd.

(...)

@all

Vanochtend kwam nog een voorval bij mij op, in de jaren '90, in het vertrek waarin ik werkte op het NAK-bureau van de Centrale Administratie. Met enkele collega's handelde een gesprekje toen even over het geestelijk klimaat in onze kerk. Landelijk werd er in die tijd namelijk nogal stevig aangestuurd op uniformiteit in de gemeenten. Geregeld kregen voorgangers compleet uitgewerkte programma's aangereikt voor een uitvoering door de plaatselijke koren en ensembles, met de bedoeling ook om daarbij gasten uit te nodigen, maar in lang niet elke gemeente was zoiets een haalbare kaart. Kleinere gemeenten mochten weliswaar samenwerken, maar toch leverde de druk van bovenaf vooral stress op. Naarmate wij er langer over doorpraatten, voelde ik mij er alsmaar ongelukkiger door. Voor mij was het helder: "Weg met de standaardisatie!"

Daarom haal ik uit een forumbijdrage in 2012 nu graag déze passage aan :

(...)
Het gaat in ons geloof toch om een onbelemmerde wisselwerking tussen de Schepper en Zijn schepping? Ikzelf heb het nooit anders begrepen dan dat "dienaren" (!) ervoor zijn om de weg daartoe vrij te maken. Bovendien: zijzelf zijn toch niet "het licht"?! Hooguit geven wij Zijn licht aan elkaar en aan anderen door, zoals de maan ook niet zélf schijnt maar het zonlicht aan ons doorgeeft! Zolang hierover in de "gemeenschap" géén misverstand bestond, was er zegen. Dat is ook eigenlijk wel logisch: wie in eigen beheer wil gaan zegenen, heeft van God weinig meer te verwachten. Pas toen het aan Zijn zegen begon te mankeren, werd ik mij hiervan beter bewust. Dienaren werden "ambtsbroeders" en het leek wel alsof het "recht van overpad" opeens door hun aan ons moest worden verleend, waarna dat recht steeds met een dag of drie, vier, op uitdrukkelijk verzoek moest worden verlengd. Zo ongeveer hebben de zaken uitgepakt, denk ik nu.

Omdat alles heel langzaam veranderde, viel het bijna niet op wat er ondertussen gaande was. Maar er was héél wat gaande! De weledelgestrengheid sloeg als het ware toe. Ik voelde mij er steeds meer ongemakkelijk bij. Er brak een tijd aan van "standaardisatie" en "Duitsland" werd in alle opzichten de norm. Omwille van de eenheid was dat de bedoeling, vonden degenen die overigens geen tegenspraak duldden. Hierna bestond de zegen er naar hun idee mede uit dat onze broeders en zusters in de Afrikaanse landen dezelfde "feestkleding" droegen als wij: zwart-wit. Dat heb ik nooit helemaal geweldig gevonden. Anderen vonden dat volstrekt normaal en "Duitsland" blééf de norm. Het waren allemaal géén veranderingen waarvoor ik bij wijze van spreken een vetorecht nodig had om mij ertegen te verzetten. Wat ik echter niet doorhad, is, dat er in feite stilletjes een soort van groepscode werd geïmplementeerd. Gedrag en uiterlijk werden gemodelleerd.

(...)


Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen Bauke Moesker- op "02 jul 2012, 15:22", in de thread "Recht van overpad"

De welhaast infantiliserende bevoogding (!) waaraan "stuurlieden" zich in toenemende mate te buiten gingen vond ik een he­mel­ter­gend on­recht. En wie daarover zorgen uitsprak, kreeg het etiket opgeplakt "gebrek aan erkenning / aanbieding laat te wensen over / hoge dunk van zichzelf". Ikzelf had dat toen beslist nog nauwelijks door, maar spontaniteit werd niet op prijs gesteld. Je moest domweg willen "dóen wat er gezegd was".

Bij de kerkleiding besefte men dus zowel allerminst "dat geloof zónder liefde fanatiek maakt" als... wat de betekenis is van het onderstaande:

• Doof de Geest niet uit
  
  Uit: 1 Tessalonicenzen 5: 19 (NBV21)

Uitgerekend over zorgen las ik bij de Nieuw-Apostolische Kerk in Nederland trouwens onlangs dít:

Zorgen zijn negatieve verwachtingen: ze voeden onzekerheid, roepen angsten op en remmen ontwikkeling af. Hoop daarentegen is een positieve verwachting: zij wekt vertrouwen, geeft moed en stimuleert tot handelen.

Voor mij klinkt hierin het veelzeggende Duitse gezegde door "Geist stirbt nicht" (die Geduld eines Dämons, eines bösen Geistes, ist groß: er hat die Ewigkeit, bis er sein Opfer im Netz hat) want exact in deze "cadeauverpakking" wordt subtiel de boodschap gecommuniceerd: "Géén kritiek!"

Om precies dezelfde reden keurde "het bestuur" in dezelfde officiële publicatie, net als de spreekwoordelijke slager, als volgt haar eigen vlees:

Sinds de jaren ’90 neemt het aantal
gemeenten in Europa regionaal af door
sluitingen en samenvoegingen. Vaak
gebeurde dit omdat de geestelijke
verzorging en het bredere aanbod aan
activiteiten niet langer haalbaar leken.
Lange tijd leefde bovendien het idee dat
een gemeente een minimale omvang
moest hebben om alle leeftijdsgroepen
iets te kunnen bieden, bijvoorbeeld

De hoge kosten voor onderhoud en
renovatie van kerkgebouwen hebben
dit proces versneld. Financiële en
strategische overwegingen speelden en
spelen een belangrijke rol. De genomen
besluiten verdienen respect: ze zijn
steeds met de beste intenties genomen
en waren vaak onvermijdelijk gezien het
stagnerende of dalende aantal actieve
leden.

Kortom - en dat is bepaald exemplarisch voor het nieuw-apostolische eenrichtingverkeer: bij ons wordt over de uitslag níet gecorrespondeerd. Als je het eenmaal snapt, valt daarna de sluwheid wel op want zó claimt én verzilvert deze kerkleiding voor zichzelf télkens het laatste woord...

Het handelde in het bewuste document over de toekomst van de kerk. Feitelijk was daarin zo'n "disclaimer" volstrekt overbodig, maar blijkbaar wilde iemand zich angstvallig (!) alvast indekken tegen ongewenste op- of aanmerkingen. Concreet: geef óns niet de schuld van "de leegloop".

Groet,
TjerkB

[TjerkB]

@all

Sometimes it feels like I've got a war in my mind.
I want to get off, but keep riding the ride.
I never really noticed that I had to decide,
to play someone's game or live my own life.
And now I do, I want to move.
Out of the black, into the blue.

Lana Del Rey

Groet,
TjerkB

[TjerkB]

[Bijgewerkt: 17-08-2026, 12:00 uur]

(…)
… zó claimt én verzilvert deze kerkleiding voor zichzelf télkens het laatste woord…

Het handelde in het bewuste document over de toekomst van de kerk.

(…)

@all

Het is niet zo dat ik tegenwoordig nog héél aandachtig volg wat er in de Nieuw-Apostolische Kerk zoal gebeurt, maar als ik iets lees of hoor, wil ik het in de regel wel graag zo goed mogelijk weten en begrijpen. Verder ben ik niet afgevallen van het geloof; hooguit van een zeker bijgeloof.

Op basis van input vanuit de internationale kerk wordt er in ons land nu dus in teamverband toegewerkt naar nieuw elan in de nabije toekomst. Niet onbelangrijk! Als je vermoedelijk, zoals ik, al min of meer tot de oude stempel wordt gerekend, terwijl een spreekwoord zegt dat de jeugd de toekomst heeft, kom je er op mijn leeftijd in beginsel misschien al niet meer zozeer aan te pas, maar het onderwerp spreekt mij beslist aan. Immers, al heel lang geleden maakte ik mij in de kerk juist ongerust over de toekomst; al las ik nu dat zorgen ons niet helpen maar alleen hoop.

Het afgegeven statement daaromtrent riep bij mij wél direct een reactie op want gevoelsmatig kwam dit voor mij neer als een tik op de vingers. Wanneer ik mijn bezorgdheid ergens over uitsprak, toen ik nog “volgde”, werd dit namelijk zelden op prijs gesteld: waar bemoeide ik mij mee? Als er echt een reden tot ongerustheid was, betrof zoiets "een zaak voor de dienaren”. Zij, als wachters op Sions muren, letten heus zelf wel op. Kortom, als "wij" nu alleen maar in de navolging trouw bleven; ons dus lieten leiden, door hún; dan was er over "de toekomst" geen enkele zorg.

Dat voelde voor mij níet goed. Maar dit doet er niet toe, vonden steevast “de dienaren die ons voorgaan”; net als "eigen meningen en inzichten". Voor de dienaren zelf geldt dit in voorkomende gevallen trouwens in zekere zin óók:

2.1 Hinweise zum Seelsorgebesuch

Wie verhalten wir uns, wenn uns Fehler in der kirchlichen Praxis vorgeworfen werden?

Teil 4 – Umgang mit tatsächlichen Fehlern [der Amtskörper]

…Es kann sein, dass der predigende Amtsträger ein Informationsdefizit hat. Vielleicht
hat er neuere Lehraussagen nicht richtig aufgenommen oder nicht gelesen. Vielleicht
hat er sie zwar gelesen, aber nicht verstanden und deswegen nicht verinnerlicht… . Es
besteht aber auch die Möglichkeit, dass der Amtsträger eine andere Lehrauffassung
zu bestimmten Inhalten vertritt und diese verkündet. Ausdrücklich sei angemerkt, dass
der Stammapostel die Erwartung ausgesprochen hat, dass die Amtsträger sich hinter
die Lehre der Kirche stellen. Dieses entspricht auch der Sicht der Apostel.

…Ein offen bekannter oder sogar am Altar verkündeter Lehrwiderspruch kann nicht
hingenommen werden. Der Bezirksapostel wird entscheiden, wie verfahren wird… .

Seiten 2 - 3

De reden ervan dat ik dit nu nog eens aanhaal, is echter ook dat eerder al was verzocht om "een onbegrensd vertrouwen" in de kerkleiding én dat er was gewaarschuwd “geen ongenoegen of ontevredenheid” bij de jezelf te laten opkomen. Oftewel: berust (!) eenvoudig in déze realiteit.

Maar ja, dat kon ik écht niet, al had ik er werkelijk eerst jaren aaneen nog geen idee van hoe dat dilemma ondertussen mijn krachten sloopte. Echter en nogmaals, daar hadden de dienaren geen boodschap aan; al sprak ik mij er wél eerlijk over uit; over de zorgen die bij mij opkwamen. Lang verhaal, kort: in de beleving van anderen zag ik “nach dem neuapostolischen Glaubensverständnis” waarschijnlijk nodeloos wolven en beren.

Gaandeweg werd in dit opzicht in de kerk het klimaat voor mij verstikkend. Vandaar achteraf o.a. mijn bericht op “do 27 mar 2014, 00:19”, in de thread “Storck”, en het bericht op “do 22 jan 2015, 09:50”, in de thread “Wat is de Nieuw-Apostolische Kerk?” De dienaren keken ervan weg.

In het laatste bericht dat ik net noemde, vertelde ik iets over een onbeantwoord schrijven in 2002 en in het voorlaatste over een onbeantwoord schrijven in 2007. Zo ging dat dus, altijd. Maar: is het in Zijn werk niet éérst de bedoeling Zijn schapen te weiden en Zijn lammeren te hoeden?

Zie in deze samenhang voor enkele m.i. relevante achtergronden tevens het bericht op “vr 25 nov 2022, 09:17”, in de thread “NAK NL hijst de stormbal en komt met een ambitieus plan - storm in een glas water?” En mijn serieuze verzoek hierbij is eigenlijk ook het bericht erna te lezen.

Groet,
TjerkB