TjerkB schreef: ↑za 15 feb 2025, 16:39(...)
Ik zie dat dit hier -als misdaadverslaggever- mijn 3.000e bericht is...
- (...)
- Als je congruent bent, ben je vanzelf ook consequent.
@all
Inmiddels betreft het nu het 200e navolgende bericht, waarmee ik graag aansluit op een naschrift in
mijn laatste forumbijdrage in de thread " 'geboren uit de maagd Maria' (art. 2 van de geloofsbelijdenis van de NAK NL)" want in dat naschrift komt eigenlijk alles terug wat mij overkwam.
De reden ervan om daarover nu híer aanvullend nog iets mee te delen, is, dat er te weinig wordt stilgestaan bij
het belang van een huisbezoek! Maar daarnaast wordt er evenmin bij stilgestaan hoe zielen
systemisch worden onderdrukt: door het belang van
lerend vermogen te miskennen. Er is op dit punt werkelijk iets heel grondig mis, niet alleen in ons land maar op zijn minst ook in Europees verband. Van alles wat door de jaren heen aandacht behoefde, wordt laconiek van hogerhand weggewuifd. En met laconiek bedoel ik hierbij vooral: gedienstig aan de ambtelijke top.
Menigeen heeft het vast eerst héél lang niet door, maar wat er in deze kerk waarin ikzelf het niet meer uithield toch écht aan de hand is, is, dat gelovigen
een kwalijk begrensd realiteitsbesef ontwikkelen doordat gedurig bovenal het "tijdovereenkomstig" gepredikte Woord ertoe zou doen. Wie met een brandende vraag teruggrijpt op iets van betrekkelijk kort geleden, wordt bij wijze van spreken al gemaand om bij de les te blijven. Want: op weg naar
het heerlijke einddoel valt er géén tijd te verliezen. Zet je er manhaftig overheen, als er iets is wat je dwarszit. Overwin jezelf.
Ergo - in de kenmerkende terminologie van een hogere dienaar: "Berust erin, mijn lieve broeders en zusters!" Maar: zo los je dus nóóit... wat op. Mijn eigen ervaring is, dat
goddelijk leven in zo'n geestelijk klimaat, met zulk gemuteerd DNA in de organisatie, níet of nauwelijks kan gedijen. Als je desondanks bij "zegenaars" [nieuw-apostolisch idioom voor kerkelijke ambtsdragers; TB] aandringt op
zielzorg (!), bén je een lastpak en wórd je een pakezel. Een pakezel in hún gevolg. Je mag de bij jou thuisbezorgde sores zelf meedragen. Welnee, jóuw nood wordt níet gelenigd.
De enige reden (!) waarom ik ooit voor het eerst iets opschreef in een bericht aan een ambtsdrager, is dan ook dat ik die keer spijtig genoeg al (haarfijn) aanvoelde, als ik alleen maar iets zou zeggen, dat het dan bij de betrokkene denkelijk het ene oor in en het andere oor uit zou gaan. Maar de nieuw-apostolische geloofspraktijk daarentegen bleek nog vele malen weerbarstiger te zijn. Zelfs wie
op het genadeverbond pleit voor een naaste, kan nul op het rekest verwachten want persoonlijk heb ik óók onder ogen moeten zien dat wreed (!)
het recht van de sterkste geldt.
Vandaar dat ik onlangs opmerkte:
TjerkB schreef: ↑wo 26 aug 2026, 09:31(...)
Als ik een stelling mag betrekken, dan zou ik tegen de kerkleiding willen zeggen:
bestuurlijke verantwoordelijkheid - maak er eens werk van!
(...)
Uit: Bericht op "
wo 26 aug 2026, 09:31", in de thread " 'geboren uit de maagd Maria' (art. 2 van de geloofsbelijdenis van de NAK NL)"
Ook in dat opzicht werd ik tegen wil en dank een ervaringsdeskundige. Mooie woorden overtuigen níet zónder de bijbehorende mooie daden.
(...)
Als je zó, jaar in, jaar uit, "werkelijkheidservaringen" verzamelt, raakt zoiets op een zéker moment een "achilleshiel" want:
de Liefde ontbreekt.
Groet,
TjerkB
N.B.
BakEenEi schreef: ↑za 29 jan 2011, 17:38(...)
Destijds op het forum bij NAK-Observer stond er onder mijn berichten altijd het volgende citaat:
"Das Schweigen zu einer Untat, die man weiß, ist die allgemeinste Art unserer Mitschuld" (Max Fritsch). Dat stond er bepaald niet zonder reden... Bijna weergaloos onthullend en openhartig is het in mijn beleving hoe ooit Bonhoeffer zich uitdrukte:
- Zijn wij nog bruikbaar?
We zijn de stomme getuigen geweest van boze daden. We zijn door de wol geverfd. Geroutineerd hebben we de kunst van het veinzen en het spreken met dubbele tong geleerd. We zijn door ervaring wantrouwend tegenover mensen geworden. Daarbij moesten we hun de waarheid en ons vrije oordeel dikwijls schuldig blijven. We zijn door ondraaglijke conflicten murw, ja misschien zelfs cynisch geworden – zijn wij nog bruikbaar? Wat we nodig zullen hebben zijn geen genieën, cynici, haatdragende personen of geslepen tactici, maar ongekunstelde, eenvoudige en oprechte mensen. Zal onze innerlijke weerstand tegen wat ons opgelegd is sterk genoeg en de oprechtheid tegen onszelf radicaal genoeg zijn gebleven om de weg tot eenvoud en oprechtheid terug te vinden?
…
Bron: Dietrich Bonhoeffer Werke (DBW) 8 (WE), 19-39
Ongelofelijk indrukwekkend is in ditzelfde verband ook de toespraak gehouden door Elie Wiesel in Oslo, op 10 december 1986 bij het in ontvangst nemen van de Nobelprijs voor de Vrede. (Elie Wiesel is geboren in een Hongaars getto en werd als kind naar de nazi-vernietigingskampen Auschwitz en Buchenwald gezonden. "Nacht" is het openhartige en diep ontroerende verslag van de verschrikkingen die zich daar hebben afgespeeld. Een joodse jongen vertelt hoe hij er ongewild getuige van was hoe zijn moeder en zusje direct na aankomst in het kamp naar de gaskamer werden gestuurd, en hoe zijn vader van uitputting stierf na de gedwongen mars naar Buchenwald.) Uit de toespraak:
- (…)
Maar ik heb vertrouwen. Vertrouwen in de God van Abraham, Isaac en Jacob en zelfs in Zijn schepping. Zonder dat zou handelen niet mogelijk zijn. En handelen is het enige antwoord op onverschilligheid, het sluipendste van alle gevaren. Is dat niet de betekenis van Alfred Nobels nalatenschap? Was zijn angst voor oorlog geen bescherming tegen oorlog?
(…)
En vervolgens leg ik hem [in gedachten, ter verantwoording, aan een overleden jongen; BEE] uit hoe naïef we waren, dat de wereld op de hoogte was en zich in zwijgen hulde. En dat ik daarom gezworen heb nooit meer te zwijgen wanneer en waar er ook menselijke wezens zijn die lijden en vernederingen moeten ondergaan. We moeten partij kiezen. Neutraliteit is in het voordeel van de onderdrukker, nooit in het voordeel van het slachtoffer. Stilte moedigt de beul aan, nooit de gefolterde. Soms moeten we ingrijpen. Als menselijke levens in gevaar komen, als de menselijke waardigheid op het spel staat en nationale grenzen en gevoelens irrelevant worden. Overal waar mannen en vrouwen vanwege hun ras, religieuze of politieke overtuiging vervolgd worden, moet die plaats –op dat moment– het centrum van het universum worden.
(…)
Er is zoveel te doen, er is zoveel dat gedaan kan worden. Eén persoon –een Raoul Wallenberg, een Albert Schweitzer, een Martin Luther King jr.–, één integer persoon kan het verschil uitmaken, het verschil tussen leven en dood. Zolang één dissident wordt vastgehouden, is onze vrijheid een leugen. Zolang één kind honger heeft, zullen onze levens vervuld zijn van angst en schaamte. Wat al deze slachtoffers boven alles moeten weten is dat ze niet alleen staan, dat wij hen niet vergeten, dat wanneer hun stemmen gesmoord worden wij hun de onze zullen lenen, dat terwijl hun vrijheid afhangt van die van ons, de kwaliteit van onze vrijheid afhangt van die van hen.
(…)
(...)
Drie dimensies van macht kunnen worden onderscheiden:
1) de macht van beslissingsbevoegeheid
2) de macht van agendavorming
3) de macht van "thought control"
Bij dimensie 2 kan men bijvoorbeeld denken aan de macht van de media. De media kunnen onderwerpen aandragen, waarbij er bij het publiek een mechanisme ontstaat van acceptatie in de zin van (gedachteloze) acceptatie van een informatiestroom uit een bepaalde hoek. De overtreffende trap hiervan is dan feitelijk dimensie 3, waarbij er sprake is van een geruisloze impliciete opiniebeïnvloeding. Naast de media hebben natuurlijk ook
regeringsstelsels soms zo veel macht, maar óók religieuze stromingen.
(...)
Uit: Bericht -op het voormalige Forum van wijlen
Bauke Moesker- op "
Za 29 Jan 2011, 18:38", in de thread "Elders gelezen... "
