de NAK-vlaggen wapperen (nog), maar de geest is geweken
Geplaatst: do 24 nov 2011, 01:45
Praktisch apostolisch-zijn is ook de nieuw-apostolische nieren te proeven. Het smaakt helaas zuur en bitter..., maar laat u niet verzuren en verbitteren
In Europa, vooral in Duitsland, Zwitserland en Nederland, is er tussen de NAK-leiding en de basis in toenemende mate ruis op de lijn ontstaan. Steeds meer leden haken af of zijn mentaal 'geemigreerd'. Men neemt aan minder activiteiten deel. Het bezoekersaantal van diensten daalt en daalt; het lijkt amper te stuiten. Het ledenaantal neemt af. Veel nieuw-apostolischen kiezen hun eigen spirituele weg en geven zelf vorm aan hun religieuze identiteit, waarbij niet geschuwd wordt uit niet-christelijke bronnen te putten. Gemeenten worden in grote getale opgeheven. Veel ambtsdragers leggen voor hun 65e levensjaar hun ambt neer, meestal na een periode van dispensatie(s). Met grote volharding werkt de NAK-leiding systematisch eraan uit de zogenaamde 'Sektenecke' te geraken. Het imago van een sekte probeert men van zich af te schudden, vooral in de media. Alles wordt uit de kast gehaald om als partner in het oecumenische discours serieus genomen te worden, tot heden vrijwel tevergeefs. De dialoog tussen de NAK en andere apostolische groeperingen is, vooral na het drama van '4 december 2007', nagenoeg stukgelopen en is zonder perspectief. In veel gemeenten heerst een geest van apathie en lethargie. Het heilige nieuw-apostolische vuur om te missioneren in het 'oude' Europa is vrijwel gedoofd. Men heeft alle energie nodig om het hoofd boven het water te houden. Ondertussen probeert men het NAK-profiel 'op te leuken' en 'scherper' neer te zetten. Dissidenten worden subtiel en diplomatiek aangepakt en gecorrigeerd, desnoods schuwt men straffe maatregelen niet, zoals bij apostel Gerrit Sepers, die (uiteindelijk) de eer aan zichzelf hield, nadat hem duidelijk was gemaakt dat voor zijn opvattingen, in casu het nieuw-apostolische apostelambt is niet heilsnoodzakelijk, geen plaats (meer) was in de NAK. De nieuwe NAK-catechismus heeft al veel stof doen opwaaien, vooral in de eerste helft van 2011 (districtsoudste T. Feil). In veel missiegebieden in het voormalige Oost-Europa, vooral de Balkan, is de ontwikkeling zorgwekkend. Op mondiaal niveau is de groei van het aantal leden al sinds een aantal jaren gestokt. Het lijkt erop, dat elk elan verdwenen is, ondanks 'window dressing' van de NAK-leiding. Het bureaucratiseringsproces is nauwelijks te stuiten in de NAK. De groei van interne regelgeving is adembenemend.
Ik kom (helaas!) tot de slotsom, dat de NAK ten dode is opgeschreven. De NAK zal nog verder marginaliseren en nog irrelevanter worden. De NAK is een bedreiging voor zichzelf geworden. Het is (te) gemakkelijk maatschappelijke ontwikkelingen (secularisatie, individualisering, hedonisme, demografische ontwikkelingen) aan te wijzen als zondebokken. Het is verleidelijk de neergang toe te schrijven aan de vermaledijde tijdgeest (Zeitgeist), dus externe factoren. De NAK-leiding is veelal geneigd causaliteit te verwarren met correlatie. Bij voorkeur legt ze een monocausaal verband tussen externe factoren en de stagnatie respectievelijk neergang. Daarmee wekt de NAK-leiding de indruk, dat haar geen blaam treft. De schuldvraag is daarmee helder beantwoord: 'Het ligt niet aan ons, maar aan de boze wereld!'. Blijkbaar lijdt de NAK-leiding aan een gebrek aan zelfreinigend vermogen en kritische zelfreflectie. De NAK lijkt steeds meer een zielloze organisatie te worden. Als een zombie beweegt ze zich voort. De NAK is een hobbelpaard geworden. Het beweegt wel, maar komt niet meer vooruit. Het geestelijk leven verdwijnt er (geleidelijk) uit, terwijl de facade (voorlopig) overeind blijft staan.
Dit brengt mij ertoe de grote Nederlandse historicus J. Huizinga te citeren: "De vlaggen wapperen, maar (de) geest is geweken."
http://www.nak.org/de/news/offizielle-v ... cle/16687/
Dit geldt niet alleen voor de drie NAK-vlaggen op de foto van bovenstaande link, maar waarschijnlijk ook voor de EU-vlag...
In Europa, vooral in Duitsland, Zwitserland en Nederland, is er tussen de NAK-leiding en de basis in toenemende mate ruis op de lijn ontstaan. Steeds meer leden haken af of zijn mentaal 'geemigreerd'. Men neemt aan minder activiteiten deel. Het bezoekersaantal van diensten daalt en daalt; het lijkt amper te stuiten. Het ledenaantal neemt af. Veel nieuw-apostolischen kiezen hun eigen spirituele weg en geven zelf vorm aan hun religieuze identiteit, waarbij niet geschuwd wordt uit niet-christelijke bronnen te putten. Gemeenten worden in grote getale opgeheven. Veel ambtsdragers leggen voor hun 65e levensjaar hun ambt neer, meestal na een periode van dispensatie(s). Met grote volharding werkt de NAK-leiding systematisch eraan uit de zogenaamde 'Sektenecke' te geraken. Het imago van een sekte probeert men van zich af te schudden, vooral in de media. Alles wordt uit de kast gehaald om als partner in het oecumenische discours serieus genomen te worden, tot heden vrijwel tevergeefs. De dialoog tussen de NAK en andere apostolische groeperingen is, vooral na het drama van '4 december 2007', nagenoeg stukgelopen en is zonder perspectief. In veel gemeenten heerst een geest van apathie en lethargie. Het heilige nieuw-apostolische vuur om te missioneren in het 'oude' Europa is vrijwel gedoofd. Men heeft alle energie nodig om het hoofd boven het water te houden. Ondertussen probeert men het NAK-profiel 'op te leuken' en 'scherper' neer te zetten. Dissidenten worden subtiel en diplomatiek aangepakt en gecorrigeerd, desnoods schuwt men straffe maatregelen niet, zoals bij apostel Gerrit Sepers, die (uiteindelijk) de eer aan zichzelf hield, nadat hem duidelijk was gemaakt dat voor zijn opvattingen, in casu het nieuw-apostolische apostelambt is niet heilsnoodzakelijk, geen plaats (meer) was in de NAK. De nieuwe NAK-catechismus heeft al veel stof doen opwaaien, vooral in de eerste helft van 2011 (districtsoudste T. Feil). In veel missiegebieden in het voormalige Oost-Europa, vooral de Balkan, is de ontwikkeling zorgwekkend. Op mondiaal niveau is de groei van het aantal leden al sinds een aantal jaren gestokt. Het lijkt erop, dat elk elan verdwenen is, ondanks 'window dressing' van de NAK-leiding. Het bureaucratiseringsproces is nauwelijks te stuiten in de NAK. De groei van interne regelgeving is adembenemend.
Ik kom (helaas!) tot de slotsom, dat de NAK ten dode is opgeschreven. De NAK zal nog verder marginaliseren en nog irrelevanter worden. De NAK is een bedreiging voor zichzelf geworden. Het is (te) gemakkelijk maatschappelijke ontwikkelingen (secularisatie, individualisering, hedonisme, demografische ontwikkelingen) aan te wijzen als zondebokken. Het is verleidelijk de neergang toe te schrijven aan de vermaledijde tijdgeest (Zeitgeist), dus externe factoren. De NAK-leiding is veelal geneigd causaliteit te verwarren met correlatie. Bij voorkeur legt ze een monocausaal verband tussen externe factoren en de stagnatie respectievelijk neergang. Daarmee wekt de NAK-leiding de indruk, dat haar geen blaam treft. De schuldvraag is daarmee helder beantwoord: 'Het ligt niet aan ons, maar aan de boze wereld!'. Blijkbaar lijdt de NAK-leiding aan een gebrek aan zelfreinigend vermogen en kritische zelfreflectie. De NAK lijkt steeds meer een zielloze organisatie te worden. Als een zombie beweegt ze zich voort. De NAK is een hobbelpaard geworden. Het beweegt wel, maar komt niet meer vooruit. Het geestelijk leven verdwijnt er (geleidelijk) uit, terwijl de facade (voorlopig) overeind blijft staan.
Dit brengt mij ertoe de grote Nederlandse historicus J. Huizinga te citeren: "De vlaggen wapperen, maar (de) geest is geweken."
http://www.nak.org/de/news/offizielle-v ... cle/16687/
Dit geldt niet alleen voor de drie NAK-vlaggen op de foto van bovenstaande link, maar waarschijnlijk ook voor de EU-vlag...