[Bijgewerkt: 17:30 uur]
- Om te verhinderen dat ik mezelf zou verheffen, werd mij een doorn in het vlees gestoken: ik word gekweld door een engel van Satan. [8] Ik heb de Heer driemaal gesmeekt mij van hem te bevrijden, [9] maar hij zei: ‘Je hebt niet meer dan mijn genade nodig, want kracht wordt zichtbaar in zwakheid.’ Dus laat ik mij veel liever voorstaan op mijn zwakheid, zodat de kracht van Christus in mij zichtbaar wordt. [10] Omdat Christus mij kracht schenkt, schep ik vreugde in mijn zwakheid: in beledigingen, nood, vervolging en ellende. In mijn zwakheid ben ik sterk.
Uit: 2 Korintiërs 12 (NBV)
@all
In aansluiting aan
het vorige bericht; vanochtend las ik in de krant het onderstaande...
- Luther kwam tot het inzicht dat die
kerk niet te hervormen was. Ze
stoelde immers op de gedachte dat de
mens alleen de genade van God kon
verwerven door zich te onderwerpen
aan de plichten die de kerk hem op-
legde. Onzin, betoogde Luther. Niet
de clerus, maar God alleen kon de
mens genade schenken. En de mens
kon slechts hopen die genade met
een vroom en arbeidzaam leven te
verkrijgen. Sterker: de rooms-katho-
lieke kerk verhinderde de gelovige
om nader tot God te komen. Reden
voor hem om de paus en zijn perso-
neel letterlijk te verketteren.
Bron: het artikel "500 jaar Reformatie in Nederland" in de Volkskrant d.d. heden (rubriek Ten eerste, pag. 12-13)
Ik kan het niet anders zien dan dat de geschiedenis zich alsmaar (subtiel) herhaalt. Toen ik in mei 2007 mijn NAK-lidmaatschap opzegde, lichtte ik die stap dan ook als volgt toe:
- Van een aantal zaken in onze kerk heb ik door de jaren heen een enorme afkeer gekregen. Wat daarbij de kroon spant is nonchalance van ambtsdragers die zichzelf hogere dienaren noemen. Nonchalance met name welke zich uit in het weglopen voor verantwoordelijkheden.
Ik ben ervan overtuigd geraakt dat de Stamapostel en de gezamenlijke Districtsapostelen handelen in strijd met het Tweede Gebod door in Vragen en Antwoorden te stellen dat de Nieuw-Apostolische Kerk dient te worden beschouwd als het opnieuw opgerichte verlossingswerk van de Heer, en dat diezelfde kerk wordt geregeerd door de Heilige Geest. Zie vraag 167 van de Nederlandse uitgave 1993.
Met dit uitgangspunt is er boven Gods akkerwerk een kunsthemel met kunstlicht aangebracht.
Op deze wijze is de nieuw-apostolische geloofsleer tot een nieuw “gouden kalf” gemaakt. Gelovigen wordt voorgehouden dat de Heilige Geest een religieuze organisatie zou kunnen bezielen, terwijl ambtsdragers worden geacht, zulks op straffe van uitsluiting, zich geheel en al aan zgn. Lehraussagen te conformeren. Hiermee worden schapen Zijner weide te grazen genomen. Bestuurders wijzen de verantwoordelijkheid af voor hun aandeel in de gestichte verwarring en zij laten slachtoffers met (blijvend) geestelijk letsel goeddeels aan hun lot over.
Dit is de kern van mijn bezwaar tegen de handelwijze van verantwoordelijken in onze kerk.
Zie -op het voormalige Forum van Bauke Moesker-ook mijn bericht op "Di 25 Jan 2011, 16:33", in de thread "Een gezonde dosis respect voor wie God zendt..."
Wie zich in een kerk onheus bejegend weet, bijvoorbeeld door intimiderend leiderschap van manipulatief handelende "dienaren" die onmogelijk Godsgezanten kunnen zijn (maar die ondertussen wel "zegenaars" genoemd willen worden), wordt in de regel nergens door beschermd. Laat hem (of haar) maar opkrassen!, zullen ook hun handlangers in de kerk wel denken - zonder van leidinggevenden correct voorbeeldgedrag te eisen. De schroom om ook "hoge functionarissen", die zich grensoverschrijdend gedragen aan te pakken, overrulet bij hen zelfs geheid het grote gebod, namelijk dat van de liefde tot God en de naaste (Matteüs 22: 36-39).
Dán echter doet zich onverhoopt de wellicht ongekende situatie voor dat "de theorie" werkelijkheid wordt en voor menigeen zal de onvermoede sleur abrupt breken:
- Geliefde broeders en zusters, wees niet verbaasd over de vuurproef die u ondergaat; er overkomt u niets uitzonderlijks.
Uit: 1 Petrus 4: 12 (NBV)
- Is soms "tranenbrood" de spijze,
doornenvol ons levenspad,
moeten wij soms veel ontberen
wat ons hart zo gaarne had,
zijn van vrienden wij verlaten
en de vijand zoekt ons leed,
o, dan is ons Jezus alles:
Koning, Priester en Profeet.
Bron: Derde couplet van lied 317, NAK-gezangboek: "Welk een vriend is onze Jezus"
Middenin "de gemeenschap" verstilt onder de druk van zulke omstandigheden weliswaar opeens ieders mededogen en je word daar aan je lot overgelaten, maar tegelijkertijd, zoals met name Noach het heeft ervaren, geldt, dat, waar God een deur sluit, Hij een venster opent - én omgekeerd. Het enige wat nodig is, is onze volle aandacht voor Zijn stem, Zijn woord:
- En wij weten dat voor wie God liefhebben, voor wie volgens zijn voornemen geroepen zijn, alles bijdraagt aan het goede.
Uit: Romeinen 8: 28 (NBV)
- [1] In het voorbijgaan zag Jezus iemand die al vanaf zijn geboorte blind was. [2] Zijn leerlingen vroegen: ‘Rabbi, hoe komt het dat hij blind was toen hij geboren werd? Heeft hij zelf gezondigd of zijn ouders?’ [3] ‘Hij niet en zijn ouders ook niet,’ was het antwoord van Jezus, ‘maar Gods werk moet door hem zichtbaar worden.
Uit: Johannes 9 (NBV)
- Ook onder druk van kruis en smart
blijf ik Uw dankbaar kind.
Ik weet dat G' in Uw vaderhart
op mijn behoud slechts zint.
Van Jezus leer 'k mij need'rig, stil
te voegen naar des Vaders wil.
Zal dan mijn hart niet zingen,
wijl 's Vaders hulp mij schraagt?
Mijn Heiland leeft,
die kracht mij geeft
door moeiten heen te dringen,
door moeiten heen te dringen.
Bron: Derde couplet van lied 242, NAK-gezangboek: "Om aardse rijkdom bid ik niet"
Zie in dit verband ook mijn bericht op
Zo 22 Jan 2017, 21:26, in de thread "Tussenbalans en hoe nu verder..." Wat desondanks niet te geringschatten valt, is het gevoel van intrinsieke verlatenheid voor wie werkelijk -en zulks nota bene middenin de gemeenschap- tot het inzicht komt ineens
"van vrienden verlaten" te zijn:
- Eenzaamheid
Ze zeggen dat je flink bent
en alles goed verwerkt.
Ze hebben zelfs al tijden
niets van je zorg bemerkt.
Er zijn er die beweren
dat het je niets meer doet,
maar niemand weet je angsten,
de storm die in je woedt.
Zo ga je moegestreden,
geen mens die je echt kent.
Ze zien niet dat je eenzaam
en ongelukkig bent.
Zo dwaal je door het leven,
gepijnigd en bebloed
en niemand weet je angsten,
de storm die in je woedt.
Toch zal het niet zo blijven.
Er komt een and’re dag,
waarop je Gods erbarmen
en hulp ontvangen mag,
want ook nog op jouw paden
Samaritanen gaan,
die helpen zonder praten
en troostend naast je staan!
Frits Deubel
Het enige waartoe sommigen, die je tot je vrienden rekende, nog toe in staat zijn, is niet zelden het onhandig aan jou toewerpen van meewarige blikken omdat jij je "van de vreugde zou hebben laten beroven", nu je je in hun midden niet meer zo thuisvoelt. Het wordt, vinden ze, tijd dat jij je zonden eens wat beter overdenkt...
Ook ik ben vanzelf zo'n rotte appel, de rebel, dwarsligger, spelbreker, de ongelovige Thomas; degene die "aan de hand van leiding" zijn plaats had moeten kennen.
Men mag denken wat men wil.
Groet,
TjerkB
N.B.
TjerkB schreef:(...)
Het zou de betrokkenen niet misstaan zich méér aan te trekken van bijvoorbeeld het onderstaande...
Jaren geleden gebruikte ik, samen met enkele collega's, ergens iets voor de lunch, toen er een heilsoldate binnenkwam. Op slag voelde ik de grootst mogelijke bewondering voor haar, want in een flits zag ik een vriendelijke oude dame van beslist al in de tachtig, doch in de kracht van haar geloof! Ik realiseerde me hoezeer dat werkelijk nog heel wat anders is dan "in de kracht van iemands leven". Vooral de blije uitdrukking op haar gelaat trof mij diep. In de Strijdkreet, die ik kreeg, las ik in de trein op weg naar huis iets opvallend moois:
- "Geef dan de keizer wat de keizer toekomt, en God wat God toekomt." (Mat 22: 21)
Jezus geeft de opdracht om aan God te geven waar Zijn beeld op staat. God heeft geen geld, maar mensen naar Zijn beeld in omloop gebracht. Hij wil dat zij hun waarde behouden.
Uit het bericht waarin ik dit eerder aanhaalde, nog het volgende:
TjerkB schreef:(...)
Wie onder een hagenpreek niet langer aan weer en wind wil blootstaan, staat het vanzelf vrij om een kerk te bouwen en een kerkbestuur in de benen te krijgen, maar daarna hoeven de mensen hun belangrijkheid niet noodzakelijkerwijs te overdrijven.
Zo simpel is het. God zendt wie
Hij zenden wil en
Hij zegent wie
Hij zegenen wil. Zie in dit verband -op het voormalige Forum van Bauke Moesker- ook het bericht op "
Za 28 Jan 2012, 08:52", in de thread Job: "Het licht verwachtte ik, maar de duisternis brak aan."
Dienen is echt heel wat anders dan heersen...
(...)
Uit: Bericht op "
Zo 07 Feb 2016, 16:38" in de thread "Kan ik daar wat aan doen?"
(...)
Uit: Bericht op "
Di 20 Jun 2017, 11:50", in de thread "samenvoeging districten Groningen en Assen in 2020"
P.S.
TjerkB schreef:(...)
een gedicht dat mij altijd heeft aangesproken is het volgende...
- ik moet mijn verdriet
stil laten liggen
over mijn hart mag ik niet praten
ik moet het gezellig houden
voor het bezoek
zo ben ik opgevoed
maar achter mijn zwijgen zou ik in stilte
de handen van anderen
vast willen houden en zeggen:
'vertel het me maar
misschien herkennen we elkaar'
Van: Bep van Laar (Bundel "Aan woorden voorbij", ISBN 90 246 4494 1)
Het is een trieste zaak dat men vanuit de Nieuw-Apostolische Kerk niet omkijkt naar de slachtoffers die het systeem maakt.
Overigens - misschien wel het allermooiste en meest veelzeggende gedicht van Bep van Laar:
- voorbij het laatste dorp
is niemandsland
als daar nog iemand is
- van God en iedereen verlaten
ga dan het laatste dorp voorbij
(...)
Uit: Bericht op "
Di 15 Apr 2014, 21:20" in de thread "Bilaterale contacten NAK/VAG (Gesprächskreis Bottrop)"
Zie ook het bericht op "
Za 06 Aug 2016, 15:34" in de thread "Kan het niet eens ophouden met die eeuwigdurende kritiek?",
alsmede het bericht op "
Wo 30 Nov 2016, 09:34" in de thread "bezoek kerkdienst op woensdagavond - zwartekousenkerken"
